نویسه

احتمالا بارها پیک های تبلیغاتی یا آگهی نامه های رنگارنگ تجاری، صنعتی، خدماتی یا مطبوعاتی را دیده اید.

این نشریات تجاری که از سوی صاحبان مطبوعات و مدیران شرکت های تبلیغاتی چاپ می شوند صرفا اهداف مالی را دنبال می کنند ضمن آن که درقبال این بازاریابی و بیزینس پرسود و مخاطره آمیز، خدماتی را هم تبلیغ میکنند تا گرایش بازرگانان و مالکان خدمات و اصناف را بیشتر به سمت پذیرش آگهی در این نشریات افزایش دهند.

به نظر می رسد این عرصه در حال حاضر دچار بسیاری مشکلات و نابسامانی هاست و هرکس حقیقی و حقوقی، ساز خود را می نوازد. دیده ام کسانی که کارشان مشاوره املاک یا ماشین بوده به سمت جذب آگهی و انتشار پیک تبلیغاتی رو آورده اند. حتی بارها از زبان بعضی مدیران دستگاه های دولتی پشنهاد نشر آگهی نامه را شنیده ام. از طرفی محتوا و شکل ضعیف و نامناسب اغلب این نشریات هم مشکلی دیگر است.

این در حالی است که هنوز قوانین کشورمان از محدودیت و چارچوب بسیار دگم و سختگیرانه ای برخوردارند و به جای حمایت از خدمات تجاری و فرهنگی مدام به سمت ممنوعیت نشر این آگهی نامه و نه اصلاح وضعیت جاری پیش می روند. این موضوع البته تا حدی به ماجرای منع چاپ تصاویر و پوستر بزرگ از سوی کاندیداها هم ربط پیدا می کند اما آنچه موجب شد این سوال برایم پیش آید که چرا در کشورمان تبلیغات خرد و آگهی نامه ها چندان مورد اطمینان اصناف نیستند؟ تیتری بود که در ضمیمه های همشهری دیدم:

                                      " نیازمندی های همشهری؛ رسانه جدید "

آیا این آگهی نامه ها هم رسانه محسوب می شوند؟ با کدام پیام و محتوا؟ هدف؟ مخاطب؟ انگیزه و...

همه شما ! بیایید کمی این مسئله را مورد بحث و بررسی قرار دهیم.