جاودانه روزنامه نگاری
درگذشت اوریانا فالاچی تاثرآورترین خبری بود که در دو روز گذشته بعد از بازگشت از سفرم شنیدم.
"فالاچی" روزنامه نگار ایتالیایی از دهه ها گذشته زبان زد خاص و عام در حوزه خبرنگاری و نویسندگی
بود. او چندی قبل نیز یکی از برترین نشان های روزنامه نگاری را در سن ۷۵ سالگی از آن خود
کرده بود.
فالاچی مظهر خبرنگاری تحقیقی بود از همین رو آثارش با ارزش می نمود. نثرش ادبی و روان است و
قلمش شیوا ، به همین خاطر دست توانایش در نگارش، الگوی روزنامه نگاران قدیمی و نو در جهان سوم
هم شد.
یکی از دلایل علاقمندی بیشتر روزنامه نگاران به رفتار حرفه ای این زن شجاع ، بهره گیری او از تمام فنون
و اصول حرفه ای روزنامه نگاری با جسارت، شجاعت و صداقت بود. به عبارتی فالاچی یک روزنامه نگار
شش دانگ بود. در برابر روحانیون مذهبی، در برابر شاهان مغرور، مقابل انقلابیون بی پروا و خلاصه وصف
حال مصاحبه شوندگان نامی خود چهره و گفتاری همسو و متناسب داشت.
به نظر می رسد شیوه تحقیقی و تاریخی روزنامه نگاری فالاچی ، تاثیر شگرفی در سیره تاریخ شفاهی
و اسلوب مصاحبه و گزارش از شخص داشته است. چرا که هم افراد مورد مصاحبه او در چند کتابش
مشهورترین و پرآوازه ترین شهروندان یک کشورند و هم از تمام شگردهای حرفه ای برای تخلیه افکار
طرف مصاحبه اش استفاده می کند. به همین خاطر جملاتی از دهان رهبران یک مملکت بیرون
می کشد که تا به حال کسی نشنیده است.
به راحتی و بدون هیچ نگرانی مقابل کیسینجر سوال طراحی می کند . با جسارت از خطوط قرمز
مذهبی و عرفی ایرانی از آیت ا...خمینی (ره) می پرسد. قذافی، محمدرضا پهلوی، عرفات و ... را هم
برای مصاحبه و گفت و گو انتخاب می کند.
بی شک تنها دلیلی که باعث می شود رهبران عالی رتبه دنیا تن به مصاحبه با این خبرنگار برجسته
بدهند ویژگی های شخصیتی و حرفه ای فالاچی است که خود او آفریده ؛ نه چیز دیگری.